Piemonte kennen we natuurlijk van Barolo en Barbaresco. Groot rood, veel prestige, serieuze etiketten. Maar tussen al dat Nebbiolo geweld groeit ook Arneis.

En die druif heeft een reputatie.

Arneis betekent zoveel als “kleine lastpak”. Niet omdat hij slecht smaakt, wel omdat hij de wijnmaker graag wat extra werk bezorgt. 

Moeilijk in de wijngaard, maar als alles goed zit: verrassend spannend in het glas.

Deze druif wordt met de hand geoogst en krijgt na de vergisting enkele maanden rust op de fijne gistcellen. Daardoor blijft hij mooi fris, maar krijgt hij tegelijk wat extra body en textuur.

In het glas vinden we peer, witte bloemen, kamille en rijp steenfruit, met een subtiele kruidigheid en minerale frisheid. Sappig, verfijnd en nét wat serieuzer dan je bij de eerste slok verwacht.

Niet voor niets wordt Roero Arneis soms de “witte Barolo” genoemd. Een beetje overdreven? Misschien. Maar saai is hij in ieder geval niet.